Η παιδεία του μηχανοκίνητου αθλητισμού

Η παιδεία του μηχανοκίνητου αθλητισμού

Προετοιμάζονται σαν επαγγελματίες, οδηγούν με σύνεση κι αυτοσυγκέντρωση, βρίσκουν τα όρια του οχήματός τους και δεν παίρνουν ρίσκα. Καλωσορίστε στον κόσμο του μηχανοκίνητου αθλητισμού των νεαρών αναβατών.

 

Κείμενο: Βασίλης Μωραΐτης

Φωτ.:www.jetskiworld.gr

 

Πριν από δύο χρόνια βρέθηκα στην Νότια Ισπανία στο πλαίσιο μίας διεθνής παρουσίασης κατασκευάστριας εταιρείας μοτοσικλετών. Το πρόγραμμα περιελάμβανε οδήγηση της μοτοσικλέτας σε επιλεγμένη ασφάλτινη διαδρομή. Πέντε έλληνες δημοσιογράφοι απολαμβάναμε τα ατού της νέας χιλιάρας σε συνδυασμό με το πανέμορφο ισπανικό τοπίο. Κάποια στιγμή καθώς πορευόμασταν σε μία φιδίσια διαδρομή στην πλαγιά ενός βουνού ακούσαμε ήχους ΜΧ μοτοσικλετών. Μειώσαμε το ρυθμό μας κι αρχίσαμε να ψάχνουμε στον ορίζοντα. Έπειτα από μία ανοιχτή στροφή ξεδιπλώθηκε μπροστά μας μία έκταση που περιελάμβανε δύο πίστες ΜΧ. Μία παιδική και μία κανονική. Ωστόσο, το συγκεκριμένο γεγονός δεν μας εξέπληξε τόσο όσο το στοιχείο ότι περισσότεροι λάτρεις του σπορ βρισκόταν εκεί με τους φίλους ή τις οικογένειές του κι απολάμβαναν το σπορ κάνοντας παράλληλα ένα γραφικό πικ-νικ. Αυτοκίνητα, ψησταριές, ζευγάρια κάθε ηλικίας και αθλητές έδεναν μαζί σε ένα αρμονικό σύνολο. Εμείς απλά κοιταχτήκαμε μεταξύ μας και συμφωνήσαμε ότι ένα εφάμιλλο σκηνικό θα ήταν αδύνατο να το δει κανείς σε μία ελληνική πίστα ΜΧ, ή οποιαδήποτε πίστα μηχανοκίνητου αθλητισμού. Κι αυτό γιατί πάσχουμε από παιδεία σ’αυτό το συγκεκριμένο τομέα. Σπάνιο είναι το φαινόμενο που οι γονείς θα καθοδηγήσουν το παιδί τους σ’αυτό το σπορ, πόσο μάλιστα να είναι υπομονετικοί και ήρεμοι για να το απολαμβάνουν κι οι ίδιοι μαζί με το παιδί τους. Ιδίως όταν θα πρέπει να διαθέσουν το πολύτιμο, πλέον για τον καθένα, χρόνο του Σαββατοκύριακου.

 

Πράγματι είναι πολύ μικρό, σχεδόν αμελητέο, το ποσοστό των γονέων που θα ωθήσουν τα παιδιά τους στο μηχανοκίνητο αθλητισμό κι αυτό γιατί απαιτεί μεγαλύτερη αφοσίωση και φροντίδα από τους ίδιους. Σκεπτικό που τους αναγκάζει –και μ’ευκολία- να σκεφτούν “Δεν του παίρνω μία μπάλα ή ένα ποδήλατο και να ξεμπερδέψω;” Ωστόσο, το ποδήλατο για ένα μικρό παιδί είναι ένα εντελώς διαφορετικό χόμπι ή παιγνίδι από μία παιδική μοτοσικλέτα ή γουρούνα (μικρό ATV).

 

Το ποδήλατο παραμένει ένα παιγνίδι για το παιδί κι αυτό φαίνεται από τον τρόπο με το οποίο το χρησιμοποιεί. Όταν οδηγεί το ποδήλατο δεν σκέφτεται την πιθανή πτώση ή το γιατί θα πρέπει να μειώσει την ταχύτητά του και να σταματήσει όταν φθάνει σε μία διασταύρωση, ακόμη κι αν βρίσκεται στην ήσυχη γειτονιά του χωριού. Από την άλλη πλευρά πάνω σε μία αντίστοιχη (με λίγα λόγια παιδική) μοτοσικλέτα ο νεαρός αναβάτης βλέπει με άλλη σοβαρότητα και ωριμότητα το σπορ. Είναι πιο υπεύθυνος, περισσότερο συνεπής και ακούει με άλλου είδους σοβαρότητα τον δάσκαλό του.

 

Επιπλέον, ο νεαρός αναβάτης προσεγγίζει με  ωριμότητα και δέος την συμμετοχή του στο μηχανοκίνητο αθλητισμό. Βλέπει το όχημά του με υπευθυνότητα και σεβασμό. Οι κινήσεις του είναι προσεγμένες, μετρημένες και σπάνια θα πάρει κάποιο ρίσκο. Επιπλέον, σκέφτεται αρκετά πριν προχωρήσει στο επόμενο στάδιο (το στάδιο του πάω πιο γρήγορα) κι αν κάνει κάποιο λάθος τότε θα σε μπουχτίσει στις ερωτήσεις για να μην το επαναλάβει. Η πιθανή πτώση δεν θα τον τρομάξει απλά θα τον συνετίσει και θα τον γεμίσει με κάθε είδους ερωτήματα. Στην αντίθετη περίπτωση δεν χρειάζεται να τον σπρώξεις ξανά προς το σπορ αν δεν το ζητήσει ο ίδιος. Και πράγματι από τη στιγμή που του αρέσει θα το αναζητήσει ο μόνος του.

 

Σπάνια θα δει ένας γονιός τον πιτσιρικά του να θέλει να καθαρίσει το ποδήλατό του ή να ανησυχεί που είναι λασπωμένο και γενικώς το ότι βρίσκεται σε παραμελημένη κατάσταση. Αντιθέτως, το μηχανάκι του θέλει να το βλέπει περιποιημένο και συχνά αναρωτιέται με πιο τρόπο θα το διατηρήσει καλογυαλισμένο. Στην προσπάθειά του να το περιποιηθεί αρχίζει να μαθαίνει σταδιακά τα τμήματά του και την ορολογία αυτών. Κι αυτό αποτελεί από μόνο του ένα διαφορετικό σχολείο. Μαθαίνει να ξεχωρίζει το πιρούνι από το αμορτισέρ και το ταμπούρο από το δισκόφρενο. Την απλή την βίδα από την σταυρόβιδα και αντίστοιχα το πιο κατσαβίδι χρειάζεται για να την τσεκάρει. Φυσικά, δεν απαιτούμε από το παιδί να λύσει κύλινδρο και πιστόνι και να ελέγξει το διάκενο των ελατηρίων, ωστόσο το να το βοηθήσουμε ώστε να εκτελεί απλά πραγματάκια στο πλαίσιο όλης της εκμάθησης του σπορ είναι επιθυμητό. Όλα αυτά γίνονται από την στιγμή που το αναζητάει το ίδιο το παιδί. Κι αυτό γιατί αν δεν ενδιαφέρεται, τότε το χόμπι θα καταλήξει αγγαρεία κι αυτό δεν είναι το ζητούμενο. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου κάποιοι πατεράδες ώθησαν τα παιδιά τους στον μηχανοκίνητο αθλητισμό, λόγω του γεγονότος ότι αυτοί δεν μπόρεσαν να το γευτούν σ’αυτή την ηλικία. Και η επίμονη προσπάθειά τους έφερε τελικά το αντίθετο αποτέλεσμα στα παιδιά.

 

Ωστόσο, το παιδί που θα δείξει ενδιαφέρον προς τον μηχανοκίνητο αθλητισμό θα το εμφανίσει με κάθε τρόπο. Πιο συγκεκριμένα, εμφανίζει τη διάθεσή του προς αυτό αναζητώντας παιγνίδια αυτού του είδους, είτε πρόκειται για ένα νέο video game είτε για ένα περιοδικό στο οποίο θα μπορούσε να χαζέψει μοτοσικλέτες, γουρούνες ή αυτοκίνητα ή ακόμη κι ο τρόπος με τον οποίο τα βλέπει και τα θαυμάζεις στο δρόμο. Θα εκπλαγεί κανείς αν δει ένα παιδί μόλις τριάμισι ετών να ξεχωρίζει κάθε μάρκα αυτοκινήτου ή μοτοσικλέτας στο δρόμο, βλέποντας το σήμα του και μόνο. Στο στυλ του ξεχωρίζει ακόμη κι από τον τρόπο που θα δοκιμάσει να καβαλήσει την μικρή μοτοσικλέτα, ή ο τρόπος που κάθεται πάνω σ’αυτή. Και όλα αυτά πηγάζουν από το γεγονός ότι έχει παρατηρήσει πολλές φορές τον πατέρα του κι άλλους αναβάτες τον τρόπο με τον οποίο χειρίζονται την μοτοσικλέτα ή τη γουρούνα.

 

Ο μικρός πιλότος συγκεντρώνεται σε τέτοιο βαθμό που σε εκπλήσσει αφού ούτε στην ώρα της μελέτης δεν δείχνει τόσο αφοσιωμένος σ’αυτό που κάνει. Ακούει με προσοχή τις εντολές του καθοδηγητή του και φροντίζει πάντα να τον ρωτάει για τυχόν απορίες που έχει ή στοιχεία που παρατηρεί κατά τη διάρκεια της οδήγησης. Κι αυτό συμβαίνει ακόμη περισσότερο όταν αφήνει το ασφάλτινο τερέν και εισέρχεται στο χωμάτινο όπου οι ασταθείς παράγοντες κι η ολισθηρότητά του ανεβάζουν τον πήχη της δυσκολίας.

 

Η εμπλοκή του παιδιού με κάποιο μηχανοκίνητο σπορ φέρνει ακόμη πιο κοντά τους γονιούς με το παιδί. Κι αυτό γιατί συμμετέχουν κι αυτοί μαζί του με αποτέλεσμα να δένεται ακόμη περισσότερο η οικογενειακή τους σχέση. Για το ίδιο το παιδί είναι εντελώς διαφορετικό το να παίζει μπάλα με τους φίλους του, από το να βρίσκεται σε ένα χώρο και να εξασκείται σε ένα σπορ που κατεξοχήν ασχολούνται ενήλικες. Νιώθει πιο ολοκληρωμένο και ενεργεί με μεγαλύτερη υπευθυνότητα και εμπιστοσύνη στον εαυτό του.

 

Πέρυσι –αλλά και κάθε χρόνο- παρακολούθησα με δέος της κατηγορία Junior στους Τελικούς του Παγκοσμίου (World Finals) των αγώνων personal water craft (κοινώς jet ski) στην Αριζόνα. Και αυτό γιατί με εντυπωσίασε το γεγονός ότι αθλητές ηλικίας μόλις 12 και 13 ετών οδηγούσαν με εκπληκτικό τρόπο και σύνεση μέσα στην πίστα. Κάποιοι από αυτούς θα μπορούσαν να ρίξουν γύρο (διπλό με πίτα) σε αρκετούς από τους “γρήγορους” αναβάτες του πανελληνίου πρωταθλήματος. Γνωστοί αναβάτες του παγκοσμίου όπως ο Chris Hugest έχουν συγκροτήσει το JRSP (Junior Racing Support Program) που στηρίζει και βοηθάει την ανάπτυξη τέτοιων αναβατών, σε συνεργασία με την πολιτεία όπου οι νόμοι (βλέπε άδεια ταχυπλόου, κ.λ.π.) βάζουν φρένο στην άνοδο του μηχανοκίνητου αθλητισμού.

 

Με εξίσου μεγάλο θαυμασμό παρατηρώ και την πορεία του νεαρού Νότη Παπαπαύλου που είναι μόλις 10 ετών και προπονείται μεθοδικά εδώ και 14 μήνες και εξέπληξε τους πάντες στον μεγάλο τελικό του Honda NSF100 Cup που έγινε στην Ισπανία. Κατάφερε να είναι ο ταχύτερος στην ηλικία του και να δώσει μία εκπληκτική μάχη στον μικρό τελικό γεγονός που τον έφερε στην 22η θέση ανάμεσα στους 36 ταχύτερους πιτσιρίκους στον κόσμο. Συγχαρητήρια αξίζουν σε όλους όσους τον στηρίζουν και τον βοηθούν σε αυτή του την προσπάθεια με στόχο να βγει ο μικρός Νότης στο διεθνές τερέν των αγώνων. Και αυτό γιατί έχει το ταλέντο και το αξίζει.

 

Και αυτό είναι απλά μία αρχή, ωστόσο ανάλογα βήματα μπορούν να γίνουν και στον υγρό στίβο, ή στα χωμάτινα τερέν. Απλά, απαιτούνται οι κατάλληλες συζητήσεις με τις αρμόδιες αρχές για να παρθούν οι σωστές αποφάσεις για την ασφαλή διεξαγωγή των αντίστοιχων αγώνων και φυσικά των προπονήσεων αυτών των οδηγών. Αδύνατο δεν είναι, απλά χρειάζεται η κατάλληλη ελαστικότητα στους αντίστοιχους τομείς χωρίς φυσικά να γίνεται κατάχρηση αυτής. Εύχομαι στο μέλλον να δούμε κι άλλα παραδείγματα θετικών κινήσεων που θα δώσουν τα κατάλληλα κίνητρα για την δημιουργία φυτώριων αναβατών. Έως τότε προσπαθήστε να βάλτε κι εσείς το δικό σας λιθαράκι.