Aegean Crossing 2004

Aegean Crossing 2004: Εκτός ορίων

Στη γεμάτη εκπλήξεις θάλασσα του Αιγαίου Πελάγους βρέθηκε για δεύτερη συνεχή χρονιά ο Βασίλης Μωραΐτης πάνω σε ένα personal water craft. Ωστόσο αυτή τη φορά ήταν πάνω σε ένα όρθιο Jet Ski της Kawasaki όπου έγραψε νέα σελίδα στην ιστορία του σπορ αφού διέσχισε το Αιγαίο Πέλαγος με ένα τόσο μικρό pwc.

 

Κείμενο: Β.Μωραΐτης

Φωτ.: Ν.Ξανθόπουλος

 

Είναι γεγονός ότι η θάλασσα μαγεύει τους θαλασσινούς, τους θαλασσόλυκους και τους καραβοκύριδες. Ποιός θα πίστευε όμως ότι μπορεί να γοητεύσει σε τέτοιο βαθμό και τους αθλητές των personal water craft που ασκούν το αγαπημένο τους σπορ μόλις μερικά μέτρα από την ακτή. Η αλήθεια είναι έχω βαθιά προϊστορία με τη θάλασσα κι αυτό όχι μόνο γιατί είμαι γέννημα θρέμμα της Μυτιλήνης αλλά και γιατί από μικρός είχα ασχοληθεί ιδιαίτερα με αυτή κάνοντας διάφορα σπορ, όπως κολύμβυση και ιστιοπλοία. Ναυτικό κόμπο έδεσα με αυτή μόλις γνώρισα τα personal water craft κι αυτό γιατί με συνέδεαν άμεσα με το δεύτερο χόμπυ μου, τη μοτοσικλέτα. Αφού διέπρεψα στην αγωνιστική σκηνή του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος από την προηγούμενη χρονιά (2003) έβαλα πιο υψηλούς στόχους. Την  κατάκτηση του Αιγαίου Πελάγους. Γιατί; Μα φυσικά γιατί σου προκαλεί δέος και μεγαλείο. Πέρυσι διέσχισα το Αιγαίο Πέλαγος πάνω σε ένα τριθέσιο personal water craft. Φέτος, ήθελα να αυξήσω το συντελεστή δυσκολίας και σκέφτηκα να το περάσω για δεύτερη φορά με ένα μονοθέσιο personal water craft, ένα όρθιο μιας και πέρυσι οδήγησα σερί επί 7,5 ώρες όρθιος.

 

Ο στόχος ήταν σαφώς πιο απαιτητικός από πέρυσι γι’αυτό το λόγο είχε διαμορφοθεί αντίστοιχα και το πρόγραμμα της προετοιμασίας μου. Υπεύθυνος γι’αυτό το προσωπικός μου φίλος και γυμναστής Νίκος Μαντζουράνης, ο οποίος σε τακτά χρονικά διαστήματα ανάλυε, αξιολογούσε και τροποποιούσε αντίστοιχα το πρόγραμμα γύμνασης και τη διατροφή μου για να μπορέσω να αντεπεξέλθω στη νέα πρόκλιση. Το πρόγραμμα που ακολούθησα από τις αρχές Ιανουαρίου ήταν σκληρό και το συνόδευαν πολλές στερήσεις για να μπορέσω να το τηρήσω ευλαβικά.

 

Στη συνέχεια έπρεπε να διαμορφωθεί η ομάδα συνοδείας που θα φρόντιζε τον ανεφοδιασμό και θα συντελούσε στην ασφάλεια μου σε όλο το ταξίδι. Τότε επικαλέστηκα τη βοήθεια του αντιπροέδρου του Ομίλου Φουσκωτών Σκαφών Ελλάδος (ΟΦΣΕ), Γιώργου Ξύδη για να συγκροτήσει την νέα ομάδα. Ωστόσο, λόγο πολλών άλλων ασταθών παραγόντων ζήτησα για δεύτερη φορά την πείρα και το υψηλό επαγγελματισμό του Βαγγέλη Καραμπέτσου, ενός πραγματικού λάτρη της θάλασσας που έχει οργώσει κυριολεκτικά τις ελληνικές θάλασσες με το φουσκωτό σκάφος του, έχοντας στη πλάτη του περισσότερα από 20.000 μίλια. Ο Βαγγέλης συγκρότησε την υπόλοιπη ομάδα και αποστολή όρισε την ημερομηνία αναχώρησης με βάση τις καιρικές συνθήκες. Αξίζει δε να σημειωθεί το γεγονός ότι η συνεργασία και η βοήθεια από την Διεύθυνση της Λιμενικής Αστυνομίας στο Υ.Ε.Ν. ήταν άριστη, εφόσον σε χρόνο ρεκόρ η κυρία Παπαδάκη και οι συνέδελφοί της έδωσαν γραπτώς την άδειά τους για τη νέα αποστολή μου. Στοιχείο, που επιβεβαίωσε για δεύτερη συνεχή χρονιά το αθλητικό πνεύμα τους και τη μεγάλη συμβολή της υπηρεσίας στη διεξαγωγή των θαλάσσιων μηχανοκίνητων δραστηριοτήτων.

 

Η αναχώρηση

Τα μέλη της αποστολής συναντήθηκαν σχεδόν χαράματα στο λιμάνι του Λαυρίου, από όπου ξεκίνησαν οι ανάλογες προετοιμασίες για την αναχώρηση της αποστολής και των σκαφών συνοδείας. Οι καιρικές συνθήκες έδειχναν ευνοικές ωστόσο οι προβλέψεις της προηγούμενης ημεράς έκαναν αναφορά μέτριων ανέμων στο κέντρο του Αιγαίου Πελάγους. Για την ώρα, η θάλασσα του Λαυρίου ήταν λάδι και μόλις άρχισαν να αστράφτουν οι πρώτες ηλιαχτιδες είχα ήδη βρει το ταχύ ρυθμό μου πάνω στο  deck του Kawasaki 800 SX-R. Αρχικά, η ταχύτητά μου άγγιζε τα 37-40 μίλια την ώρα γεγονός που έκανε δύσκολη τη ζωή των φουσκωτών σκαφών που έχοντας το βαρύ φορτίο των καυσίμων, του εξοπλισμού και των μελλών της απστολής, μόλις που μπορούσαν να ακολουθήσουν το ρυθμό μου. Η δυσκολία στο συγκεκριμένο σημείο της διαδρομής εστιαζόταν στην όραση μιας και ο ήλιος βρισκόταν πολύ χαμηλά και εντελώς μπροστά σχηματίζοντας μία χρυσή λωρίδα πάνω στα σχεδόν στάσιμα νερά της θάλασσας που εκτελούσαν χρέη καθρέφτη. Χρησιμοποιούσα ειδική ζελατίνα polarize για να μπορώ να βλέπω και να ξεχωρίζω τις παγίδες (κοιλιές των βουβών κυμάτων) που είναι εξαιρετικά επικύνδινες στο να χάσει κανείς απότομα την ισορροπία του. Η απώλεια ισορροπίας σημαίνει πτώση που συνεπάγεται την απώλεια δυνάμεων, πράγμα που ήθελα οπωσδήποτε να αποφύγω.

 

Πρώτη στάση στην Άνδρο

Έπειτα από 35 λεπτά πραγματοποιήθηκε ο πρώτος ανεφοδιασμός και είχα ήδη καλύψει τα πρώτα 22 μίλια. Όλα πήγαιναν ρολόι μέχρι εκείνη τη στγμή. Ο ανεφοδιασμός έγινε με εξαιρετική άνεση και ευκολία και η ομάδα μέσα σε πέντε λεπτά μπήκε ξανά στο ρυθμό της. Τα επόμενα 8 μίλια καλύφθηκαν με τις ίδιες συνθήκες ωστόσο προδευτικά χάθηκε η λαδιά της θάλασσας και εφμανίστηκαν τα πρώτα μικρά ανώδυνα κυματάκια. Στη συνέχεια πλησιάζοντας προς την βόρεια πλευρά της Άνδρου ο κυματισμός σταδιακά έγινε πιο έντονος οπότε άρχισα να προσαρμόζω αντίστοιχα το στυλ της οδήγησής μου με στόχο να εξοικονομήσω δυνάμεις, χωρίς να υστερεί σημαντικά σε ταχύτητα και ισορροπία. Περίπου, μία ώρα και εικοσιπέντε λεπτά χρειάστηκε η αποστολή για να φθάσει σε ένα κλειστό όρμο στη βόρεια ακτογραμμή της Άνδρου για να κάνει την πρώτη στάση της στη στεριά. Η ομάδα ανέλαβε να εκτελέσει τον δεύτερο ανεφοδιασμό καυσίμου ενώ εγώ έκανα ένα απλό, καθιερωμένο έλεγχο στο εσωτερικό του μηχανοστασίου του Kawasaki για να ελέγξω ότι όλα ήταν εντάξει. Προς το παρόν το Kawasaki ήταν σε άψογη κατάσταση χωρίς να έχει νερά στο μηχανοστάσιο και με το μοτέρ να βρίσκεται σε λογική θερμοκρασία. Στον ίδιο όρμο είχε σταματήσει πέρυσι η ομάδα και με λύπη φέτος αντίκρισε τη γεμάτη από σκουπίδια παραλία, που είχε ξεβράσει η θάλασσα.

 

Ταξιδεύοντας προς τα Ψαρά

Η στάση είχε διάρκεια μόλις 15 λεπτών και η αποστολή αναχώρησε με προορισμό τα Ψαρά της Χίου. Πρόκειται για μία απόσταση 60 μιλίων που ήταν η μεγαλύτερη που θα συναντούσαμε χωρίς να βλέπουμε ίχνος στεριάς στον ορίζοντα. Το απόλυτο γαλάζιο σε όποια κατεύθυνση και αν κοιτούσε κανείς.

 

Πλέον η ταχύτητα του Kawasaki είχε μειωθεί προοδευτικά στα 20-22 μίλια/ώρα για να ελέγχω καλύτερα τα κύματα που ήταν ελαφρώς πιο μεγάλα ωστόσο η απόσταση μεταξύ τους ήταν σχετικά μικρή. Κατά συνέπεια ήθελε να αποφύγω τα συνεχόμενα άλματα που ταλαιπωρούν τη γάστρα καθώς επίσης και τη φυσική μου κατάσταση. Ωστόσο δεν έλειψαν οι στιγμές που ο κυματισμός ήταν ιδιαίτερα δελεαστικός με αποτέλεσμα να απογειώνω κυριολεκτικά το SX-R χαρίζοντας πλούσιο θέαμα τόσο στο πλήρωμα της αποστολής όσο και στους θεατές από τα επιβατικά και εμπορικά πλοία που βρέθηκαν στο πέρασμά μου. Η χαμηλότερη ταχύτητα αύξησε την αυτονομία του Kawasaki με αποτέλεσμα να πραγματοποιηθεί ο τρίτος ανεφοδιασμός περίπου στο μέσο της διαδρομής μεταξύ Άνδρου και Ψαρών. Ο έντονος κυματισμός έφερε μικρές δυσκολίες στην ομάδα που εκτελούσε τον ανεφοδιασμό. Από την άλλη πλευρά βρήκα την ευκαιρία να ξεκουραστώ ελαφρώς και να ανασυγκροτήσω τις δυνάμεις μου. Ωστόσο η απόσταση που είχα ήδη διανύσει μέχρι στιγμής καθώς επίσης ο χρόνος που χρειάστηκε για να καλύψω τα πρώτα 67 μίλια του ταξιδιού ήταν συντρηπτικά με βάση τις καιρικές συνθήκες.

 

Αλλαγή πορείας

Μπήκα ξανά στο ρυθμό μου ωστόσο πλέον είχα αρχίσει να ρίχνω την ταχύτητά μου στα 18 μίλια/ώρα μιας και ο κυματισμός είχε αυξηθεί σε μέγεθος και συχνότητα ενώ ο πλευρικός άνεμος ήταν επίσης πιο ισχυρός. Κοντά στα Ψαρά συνέβει κάτι εντελώς απρόβλεπτο. Πλησίασα ένα από τα σκάφη της συνοδείας και ζήτησα βοήθεια μια και είχα παρουσιάσει έντονα φιανόμενα έλλειψης ισορροπίας και ίλλιγγου. Ταυτόχρονα οι καιρικές συνθήκες είχαν επιδυνωθεί και η ομάδα έθεσε το ζήτημα επί τάπητος. Τη λύση έδωσε ο Βαγγέλης Καραμπέτσος εφόσον ο στόχος ήταν να φθάσει το όρθιο Kawasaki στη ανατολική πλευρά του Αιγαίου Πελάγους. Η ομάδα συνέχισε την πορεία της έχοντας σαν στόχο πλέον τα δυτικά παράλια της Χίου. Η ταχύτητα του Kawasaki είχε μειωθεί αισθητά μιας και τα μεγάλα κύματα πλέον την όριζαν σχεδόν αποκλειστικά. Τρεις ώρες χρειάστηκαν για να καταφέρει το τρίο των σκαφών να δει τη Χίο.

 

Η αποστολή πάτησε στη στεριά, πιο συγκεκριμένα τα δυτικά παράλια της Χίου στο μικρό, γραφικό χωριό Βολισσό. Πλέον οι άνεμοι ήταν πολύ ισχυροί και ο αρχικός προορισμός της αποστολής που ήταν το λιμάνι της Μυτιλήνης ήταν αδύνατο να προσεγγιστεί μια και θα έφερνε σε πιθανό κίνδυνο όλη την αποστολή. Άλλωστε, στόχος ήταν ο διάπλους του Αιγαίου Πελάγους και αυτό είχε εξασφαλιστεί με επιτυχία χάρη στη καλή προετοιμασία της ομάδος.

 

Ρεκόρ για το SX-R

Από την άλλη πλευρά η Kawasaki έχει άλλο ένα ρεκόρ στο παλμαρέ της γεγονός που σφραγίζει την μοναδική αξιοπιστία του σκάφους. Αρχικά, το Jet Ski 800 SX-R παραχωρήθηκε ολοκαίνουργιο από την ΤΕΟΜΟΤΟ και αφού έστρωσα ευλαβικά το μοτέρ το προετοίμασα κατάλληλα για να σιγουρευτώ ότι θα φτάσει χωρίς προβλήματα στην άλλη πλευρά του Αιγαίου Πελάγους. Στο Βολισσό της Χίου εκτέλεσα ένα τελευταίο έλεγχο στο SX-R όπου διαπίστωσα ότι δεν είχε λασκάρει ούτε μία βίδα ούτε καν από τις βάσεις τους μοτέρ. Οι τελευταίες είχαν αντέξει στα συνεχή και επώδυνα άλματα καθώς επίσης όλοι οι μεταλλικοί σφιχτήρες. Και να φανταστεί κανείς ότι αν προσθέσει και τις ώρες της προπόνησης στο SX-R δεν είχαν αλλαχθεί ούτε τα μπουζί που φορούσε από τον κατασκευαστή.

 

Σ’αυτή τη σκληρή δοκιμασία το Kawasaki εμφάνισε τις μοναδικές του χάρες που είναι σχεδόν αδύνατο να ανακαλύψει ακνείς ακόμη και στο πιο εξωνυστικό τεστ. Η συμπεριφορά του στα άλματα ήταν μοναδική. Η άριστη κατανομή των μαζών σου επιτρέπει να το προσθαλασσώσεις με τέτοιο τρόπο χωρίς να χάσεις την ισορροπία σου. Είναι τόσο προβλέψιμη η πλεύση του που φθάνεις σε σημείο να πιστεύεις ότι το οδηγείς πιο εύκολα και ξεκούραστα από οποιοδήποτε άλλο personal water craft της κατηγορίας του. Ο χαμηλόροπος κινητήρας του σου δίνει τη ευκαιρία να επιλέγεις εσύ πως θα ελιχθείς στις απαιτητικές συνθήκες. Αν εγώ απέδειξα πόσο γρήγορα μπορεί κανείς να διασχίσει το Αιγαίο ακόμη και πάνω σε ένα όρθιο personal water craft τότε, ο Καραμπέτσος σφράγισε την επιτυχία της αποστολής με τον υψηλό πεαγγελματισμό του και την πολύτιμη πείρα του.

 

Ωστόσο, ο διάπλους του Αιγαίου Πελάγους πάνω σε ένα ένα personal water craft δεν αποτελεί ένα εγχείρημα που μπορεί να κάνεις κανείς στον ελεύθερο χρόνο του από τη μία στιγμή στην άλλη. Απαιτεί κατάλληλη προετοιμασία, επαγγελματισμό και πραγματική θέληση και αγάπη για τη θάλασσα, στοιχεία που είχαν μέσα από την καρδιά  ο Μωραΐτης και ο Καραμπέτσος. Ολοκληρώνοντας θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους όσους συνέβαλαν στην επιτυχία της αποστολής καθώς επίσης τον Χρήστο από τον Βολισσό για τη μεταφορά του σκάφους στα γραφεία της Nel Lines.

  

Ένα μεγάλο ευχαριστώ

Διεύθυνση Λιμενικής Αστυνομίας

Στάθη Αγακάτσικα

Nel Lines

TEOMOTO

Έφη Μπενέκου

Στέφανου Μπακόλα

Βαγγέλη Καραμπέτσου

Κόστα Κόλλια

Θοδωρή Βρετού

Γιώργου Ξύδη

Βαρβάρα Γκιγκιλήνη

Χάρη Κατσίγιαννη

Χρήστο από τον Βολισσό

Λεζάντες

 

 


Υπό παρακολούθηση από την ομάδα συνοδείας.

Πλησιάζοντας στο Κάβο Ντόρο.

Από αυτό το σημείο άρχισε να χαλάει προοδευτικά ο καιρός.

Αν και μου αρέσουν τα άλματα τα βρήκα σκούρα σε όλη τη διαδρομή.

Ίσως το πιο στενό ταχύπλοο σκάφος που έχει διανύσει το Αιγαίο.

Πλησιάζοντας στη βόρεια πλευρά της Άνδρου.

Ο μαγικός ζωμός του Μαντζουράνη ήταν απαραίτητος.

Μαγευτικό το τοπίο και τα νερά της Άνδρου.

Πατώντας στα απόνερα των φουσκωτών για να ξεκουραστώ.

Παίζοντας με φόντο της Άνδρο.

Το Αιγαίο είναι επώδυνο και σου σκίζει την φυσική σου κατάσταση.

Πλέον είχαμε αλλάξει σχέδια και φτάναμε στο Βαλισσό.

Μαζί με τον Καραμπέτσο (δεξιά) στο Βολισσό.

Το SX-R παίρνει το δρόμο για τα γραφεία της Nel Lines στη Χίο.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλη την ομάδα μου.

Τέλος καλό... όλα καλά κι ένας άθλος για το SX-R.