Aegean Crossing 2003

Aegean Crossing 2003

Το αρχικό ρεκόρ

 

Τις πίστες των αγώνων personal water craft άφησε ο γνωστός αναβάτης Βασίλης Μωραΐτης για να ανοίξει μία νέα ιστορία στο συγκεκριμένο χώρο, μια και κατάφερε να περάσει το Αιγαίο πέλαγος, διανύοντας 165  μίλια από το Λαύριο μέχρι τη Μυτιλήνη πάνω σε ένα Yamaha FX-140.

 

Κείμενο: Β. Μωραΐτης

Φωτ.: Ν. Ξανθόπουλος

 

Εδώ και ένα χρόνο αλώνιζε μέσα στο μυαλό μου η ιδέα αυτή, να περάσω το Αιγαίο πέλαγος από τη μία άκρη στην άλλη πάνω σε ένα personal water craft. Ήθελα να γευτώ την αλμύρα της θάλασσας και να νιώσω το μαστίγωμα του αέρα  σε όλο του το μεγαλείο. Από την άλλη πλευρά ήθελα να δώσω μία άλλη διάσταση στο συγκεκριμένο σπορ που βρίσκεται σε ύφεση μιας και δεν υποστηρίζεται κατάλληλα για να μπορέσει να στυλωθεί στη χώρα μας και να αποκτήσει μία ισχυρή ταυτότητα. Δεν πρόκειται για μία τρέλα αλλά για ένα όνειρο. Ωστόσο όταν άρχισε να σκέφτομαι τους παράγοντες δυσκολίας τότε το όνειρο μετατράπηκε σε έμμονη σκέψη και άρχισα να κρατάω σημειώσεις για να δω πως θα μπορέσω να το οργανώσω και να το κάνω πραγματικότητα.

 

Η αρχή

Η πρώτη επαφή έγινε με την Μοτοδυναμική ΑΕΕ, την εταιρεία που εισάγει τα WaveRunner της Yamaha. Οι άνθρωποι της Yamaha (κα Μαριλένα Δογάνη) είναι ανοιχτοί στις πρωτότυπες ιδέες, άλλωστε διακρίνονται για το αθλητικό τους πνεύμα στον μηχανοκίνητο αθλητισμό και χωρίς αντίρρηση μου εξασφάλισαν τον τετράχρονο WaveRunner FX-140. Η επιλογή μου έγινε με βάση την χαμηλή του κατανάλωση και την σταθερή του πλεύση λόγο των διαστάσεών του. Στη συνέχεια χτύπησα την πόρτα της Ναυτιλιακής Εταιρείας Λέσβου (NEL LINES), όπου η πρώτη συζήτηση έγινε με τον γνωστό και φίλο Στάθη Αγιακάτσικα. Εν ριπή οφθαλμού ο διευθυντής των γραφείων της Μυτιλήνης μου εξασφάλισε την πλήρη έκπτωση των ζητούμενων. Οπότε οι δύο βασικοί παράγοντες είχαν ήδη λυθεί.

 

Ωστόσο ένα από τα βασικότερα στοιχεία αποτελούσε το γεγονός για το ποια θα ήταν τα σκάφη συνοδείας. Τότε απευθύνθηκα στο παλιό μου φίλο, Θοδωρή Βρετό που είναι ενεργό μέλος του Ομίλου Φουσκωτών Σκαφών Ελλάδος. Συναρπάχτηκε με την ιδέα και άμεσα ήρθαμε σε επαφή με τον αντιπρόεδρο του Ομίλου, Γιώργο Ξύδη όπου θέσαμε το θέμα επί τάπητος. Στη συνέχεια αναλογίστηκα το μέγεθος της κούρασης του συγκεκριμένου επιχειρήματος, οπότε σκέφτηκα ότι έπρεπε να ακολουθήσω ένα διαφορετικό πρόγραμμα  γυμναστικής από αυτό που ήδη κάνω για τις ανάγκες των αγώνων personal water craft. Τυγχάνει ο καλύτερός μου φίλος, Νίκος Ματζουράνης, να είναι ερευνητικός επιστήμονας στα ΤΕΦΑ Κομοτινής όπου μελέτησε αντίστοιχα το μέγεθος της αποστολής και από τις αρχές του χρόνου μου έδωσε το κατάλληλο πρόγραμμα που τηρούσα ευλαβικά επί καθημερινής βάσης. Οι λεπτομέρειες της αποστολής μπήκαν στο λούκι και σύντομα έπειτα από αναμονή ενός μήνα (του Ιουνίου) για την παύση των ισχυρών ανέμων στο Αιγαίο η αποστολή ξεκίνησε το Σάββατο της 28ης Ιουνίου από την ιδιωτική μαρίνα του Λαυρίου με στόχο τη άφιξη στον λιμένα της Μυτιλήνης. Η πορεία που διατηρήσαμε περνούσε από τη βόρεια Άνδρο, τα Ψαρά, τη βόρεια Χίο και κατέληγε στη Μυτιλήνη.

 

‘‘Όταν κάποτε ένας άγνωστος ήρθε στο κατάστημα jet ski όπου εργαζόμουν και μου ζήτησε ότι ήθελε να αγοράσει ένα jet ski για να πηγαίνει από την Αθήνα στην... Αλεξανδρούπολη για να βλέπει την μητέρα του... τον πέρασα για τρελό’’

 

Βγαίνοντας από την μαρίνα του Λαυρίου ο αέρας ήταν βόρειο ανατολικός, τάσεως τριών μποφόρ και η θάλασσα είχε μικρό κυματισμό. Ωστόσο κοιτάζοντας ελαφρώς πιο μακριά κατάλαβα πως το σκηνικό θα άλλαζε σύντομα. Το ένα από τα δύο εννιάμετρα (και κάτι) φουσκωτά σκάφη χάραξε την πορεία μέσω του GPS και η ταχύτητά μου σταθεροποιήθηκε στα 40μίλια/ώρα. Έπειτα από μερικά μίλια ο αέρα είχε αυξηθεί έντονα και τα κύματα μεγάλωσαν δια μαγείας. Βλέποντας ότι τα σκάφη διατηρούσαν την ταχύτητά τους δεν έκοψα το ρυθμό μου. Διαφοροποίησα το πάτημά μου στο deck του Yamaha παίρνοντας στάση παρόμοια με τους αναβάτες του motocross πριν πραγματοποιήσουν άλμα. Σ’αυτή τη θέση, την όρθια, οδήγησα τελικά καθόλη τη διάρκεια της αποστολής προς αποφυγή καταπόνησης της μέσης μου. Όπως αντιλαμβάνεται κανείς η διαδρομή έχασε τον τουριστικό της χαρακτήρα και μετατράπηκε σε ένα καθαρόαιμο extreme γεγονός. Οι φίλοι από τα σκάφη συνοδείας δεν πίστευαν στα μάτια τους. Θεαματικά άλματα ερχόταν το ένα μετά το άλλο, εντυπωσιακά σε ύψος, μήκος και κλίση. Τα πρώτα 40μίλια ροκανίστηκαν με αυτόν τον τρόπο και έπειτα από μιάμιση ώρα περίπου είδα τις ακτές της βόρειας Άνδρου ενώ από την αριστερή πλευρά φαινόταν η ακτή της Νότιας Εύβοιας. Ο κυματισμός παρέμενε έντονος κατά συνέπεια η αποστολή πλησίασε σε μία μοναχική ακτή για να πραγματοποιηθεί ο πρώτος ανεφοδιασμός καυσίμων και να γίνουν οι πρώτοι έλεγχοι  στο Yamaha καθώς επίσης η ανασυγκρότηση της ομάδος.

 

Η φυσική μου κατάσταση ήταν προς το παρόν σε άριστο επίπεδο προς έκπληξη των μελών της ομάδος τα οποία συνεχώς ανέφεραν τον εντυπωσιασμό τους για την ταχύτητα που μπορούσα να διατηρήσω, καθώς επίσης την αντοχή μου στο να οδηγώ συνεχώς σε όρθια θέση. Αφού ολοκληρώθηκε ο ανεφοδιασμός, η αποστολή έβαλε πλώρη για τα Αντίψαρα, όπου θα γινόταν η μεγάλη στάση για την ξεκούραση όλων των μελών. Όταν ξεκίνησα από την Άνδρο ο κυματισμός ήταν έντονος και η τάση του αέρα γύρο στα 4 μποφόρ. Έπειτα από 20 μίλια διαπίστωσα ότι είχε κολλήσει ο δείκτης του καυσίμου. Ήμουν σχεδόν μεσοπέλαγα και τα κύματα ήταν μεγάλα αλλά βουβά. Κατά συνέπεια αποφάσισα να συμπληρώσω καύσιμο στο ρεζερβουάρ για να μπορέσω να φθάσω στα Αντίψαρα χωρίς την ανάγκη ανεφοδιασμού  μιας και δεν γνώριζα τι καιρικές συνθήκες θα επικρατούσαν στη συνέχεια της διαδρομής.

 

Μεσοπέλαγα

Το να είσαι στο μέσο του Αιγαίου πελάγους και να μην αντικρίζεις στεριά στον ορίζοντα των 360 μοιρών είναι ένα μοναδικό συναίσθημα. Το χρώμα της θάλασσας ήταν σκούρο μπλε γεγονός που με γέμιζε δέος. Δεν άντεξα και έκανα μία  βουτιά  από τη σέλα του Yamaha καθώς η ομάδα εξασφάλιζε τον ανεφοδιασμό του. Όταν έβαλα το κεφάλι μου μέσα στη θάλασσα και κοίταξα προς τον πάτο (ποιο πάτο;)  μου κόπηκε η ανάσα μια και με το ζόρι έβλεπα τις άκρες των ποδιών μου. Επιβιβάστηκα  σύντομα στη σέλα του FX-140 και συνέχισα την πορεία μου προς τα Αντίψαρα, όπου έφθασα έπειτα από 40 μίλια, μάλιστα, κάπου στη διαδρομή συνήρθε και ο δείκτης καυσίμου του Yamaha. Σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής έλεγχα τον καρδιακό σφυγμό μου μέσο του ειδικού οργάνου που είχα συνδεδεμένο στο σώμα μου, γεγονός που θα με προειδοποιούσε για τον κίνδυνο της αφυδάτωσης. Προς το παρόν η κατάστασή μου ήταν σε πολύ καλό επίπεδο γεγονός στο οποίο είχε παίξει σημαντικό ρόλο το ειδικά κατασκευασμένο ποτό που είχε προετοιμάσει ο γυμναστής Νίκος Μαντζουράνης.

 

Ξεκούραση στα Αντίψαρα

Η Βαγγέλης Καραμπέτσος, ιδιοκτήτης του ενός φουσκωτού σκάφους της συνοδείας γνώριζε καλά τα κατατόπια εφόσον είχε παραθερίσει στο παρελθόν και μας καθοδήγησε σε μία ερημική παραλία με κρυστάλλινα νερά. Προσωπικά αισθανόμουν σαν τον Οδυσσέα που έφθασε στην Ιθάκη εφόσον είχα καλύψει το μεγαλύτερο ποσοστό της διαδρομής. Τα κρύα νερά του όρμου ήταν ότι καλύτερο θα ζητούσε κανείς εκείνη τη στιγμή έπειτα από το άγριο μαστίγωμα του ήλιου. Η ομάδα βούτηξε στη θάλασσα ενώ εγώ αφιέρωσα το χρόνο στο να κάνω τις απαραίτητες διατάσεις για να τονωθούν οι βασικότεροι μύες του σώματός μου. Στη συνέχεια συμπληρώθηκε καύσιμο στο ρεζερβουάρ του Yamaha και έκανα ένα μικρό έλεγχο σε βασικά τμήματα του μηχανοστασίου για να σιγουρευτώ ότι δεν είχα καμία δυσάρεστη έκπληξη στη συνέχεια της διαδρομής. Ούτε μία βίδα δεν είχε κουνηθεί από της θέσης της γεγονός που με εξέπληξε όσον αφορά την αξιοπιστία του τετράχρονου Yamaha.

 

‘‘Την καλύτερη ατάκα κατά τη διάρκεια της αποστολής είπε ο cameraman Ιωσήφ στα Αντίψαρα ο οποίος είπε: Σήμερα έκανα μπάνιο, στο Λαύριο, στην Άνδρο, τα Αντίψαρα και τη Μυτιλήνη. Δεν μου έχει ξανασυμβεί αυτό...’’

 

Η αποστολή άφησε πίσω της την παραδεισένια παραλία των Αντίψαρων και πέρασε με χαλαρό ρυθμό μπροστά από τα Ψαρά θαυμάζοντας τα αξιοθέατα των ιδιόμορφων ακτών. Στο βάθος δεξιά βλέπαμε τις ακτές της βόρειας Χίου ωστόσο λόγο του θολού ορίζοντα δεν μπορούσαμε να δούμε τη Λέσβο στη αριστερή πλευρά του. Πλέον ο κυματισμός και ο αέρα είχαν μειωθεί περίπου στα 3 μποφόρ. Παρόλα αυτά συνέχισα να οδηγώ σε όρθια θέση για να μην καταπονώ τη μέση μου καθώς επίσης για να μπορώ να ‘‘διαβάζω’’ καλύτερα τη θάλασσα. Έπειτα από περίπου 40 μίλια τα πρώτα σημάδια της κούρασης έκαναν την εμφάνισή τους. Πιο συγκεκριμένα άρχισαν να πονούν οι τένοντες του δεξιού καρπού, καταπόνηση που προήλθε από την πολύωρη χρήση της μανέτας του γκαζιού. Τότε πραγματοποιήσαμε μία σύντομη στάση για να συμπληρωθούν 20 λίτρα καυσίμου που πλέον θα ήταν αρκετά για να φθάσω μέχρι το λιμένα της Μυτιλήνης.

 

Από το συγκεκριμένο σημείο ήταν πλέον ορατή η νότια πλευρά της Λέσβου, και το γνωστό για τη παραγωγή του ούζο του, Πλωμάρι. Κάποιος μάλιστα κατάφερε να μιλήσει με το κινητό του τηλέφωνο οπότε το διάλυμα διάρκεσε κάπως περισσότερο για να κάνω ορισμένα τηλεφωνήματα και να καθησυχάσω τους ανθρώπους που με αγαπούν και νοιάζονται για μένα. Το πλήρωμα συνοδείας συνεχώς μου τόνιζε ότι πλέον το όνειρό μου είχε γίνει  πραγματικότητα, ωστόσο προσωπικά δεν αισθανόμουν ακόμη το μεγαλείο της κατάστασης, ούτε ήμουν σίγουρος ότι όλα είχαν τελειώσει εφόσον απέμεναν περίπου 25 μίλια μέχρι να δέσω στον ντόκο του λιμανιού της Μυτιλήνης.

 

Συνέχισα πλέον να οδηγό με ένα σταθερό και πιο γρήγορο ρυθμό μιας και ο κυματισμός της θάλασσας ήταν μικρός, συνθήκες ιδανικές για την ανάπτυξη της ταχύτητας του WaveRunner. Όταν πλησίασα στις ανατολικές ακτές των προαστίων της Μυτιλήνης τριγύριζαν χίλιες δύο σκέψεις μέσα στο μυαλό μου. Τα συναισθήματα ήταν ανάμεικτα και μοναδικά, ωστόσο μέσα από γείσο του κράνους διαγραφόταν ένα μεγάλο χαμόγελο. Ποτέ δεν είχα δει την γενέτειρα πόλη μου από αυτές γωνίες και πιστεύω ότι πλέον έχει ριζώσει στην καρδιά μου περισσότερο από κάθε άλλη στιγμή.

Στο λιμάνι της Μυτιλήνης

Έπειτα από 165 μίλια μπήκα γεμάτος χαρά στον λιμένα της Μυτιλήνης. Στην είσοδο του μικρού λιμανιού στεκόταν ολόρθος ο φίλος μου Νίκος, που δεν είχε καταφέρει να ακολουθήσει την αποστολή λόγο επαγγελματικών υποχρεώσεων. Ωστόσο ήταν κάθε στιγμή μαζί μου μιας και ήταν από τους λίγους ανθρώπους που ήταν απόλυτα σίγουρος ότι θα μπορούσα να φέρω εις πέρας το μοναδικό αυτό εγχείρημα. Το όραμά μου να περάσω το Αιγαίο είχε γίνει πλέον πραγματικότητα, γράφοντας μία μοναδική σελίδα στην ιστορία του σπορ στην Ελλάδα. Αφού έδεσα το ταλαιπωρημένο Yamaha αποβάθρα της Μυτιλήνης αποβιβάστηκα με υπόλοιπο πλήρωμα της αποστολής και δόθηκαν οι απαραίτητες συνεντεύξεις στα ΜΜΕ. Η βραδιά έκλεισε την ντόπια ταβέρνα ‘‘Το καλντερίμι’’ όπου με τα μέλη της αποστολής συζητήσαμε τα παραλειπόμενα της διαδρομής εκτενώς, βάζοντας μελλοντικούς στόχους από τις μοναδικές εμπειρίες που αποκτήσαμε. Σ’αυτό το σημείο θέλω να τονίσω ότι το συγκεκριμένο εγχείρημα δεν το κατάφερα μόνος μου αλλά το καταφέραμε σαν ομάδα που προετοιμάστηκε, συντονίστηκε και δούλεψε άψογα για να καλυφθεί η απόσταση χωρίς παρατράγουδα διατηρώντας τις απαραίτητες προϋποθέσεις ασφαλείας. Τους ευχαριστώ όλους βαθιά μέσα από την καρδιά μου για την βοήθεια και την συμπαράστασή τους.

 

Η αποστολή θα ήταν αδύνατη

Χωρίς τη συμβολή της Διεύθυνσης της Λιμενικής Αστυνομίας

Τις παροχές της Nel Lines

Τις παροχές της Μοτοδυναμικής ΑΕΕ

Τις παροχές της Oakley

Την επαγγελματική βοήθεια του γυμναστή Νίκου Μαντζουράνη

Την βοήθεια του Γιάννη Πάσχου και της Χριστίνας Λάχα

Την εμπειρία των μελών του ΟΦΣΕ.

Την παρουσία του φωτογράφου Ν.Ξανθόπουλου

Την ευγενική συμμετοχή του cameraman Ιωσήφ Παπαδόπουλου

Την συνεργασία του Λιμεναρχείου Μυτιλήνης

 

 

 

 

 

 


Στο Λαύριο λίγο πριν την αναχώρηση της αποστολής.

Προσπέραση εμπορικού πλοίου λίγο πριν φθάσουμε στη βόρεια Άνδρο.

Η θάλασσα μετατράπηκε σε πίστα ΜΧ.

Πανέμορφα τα νερά της Άνδρου στην κρυφή παραλία.

Ο Ιωσήφ κατέγραφε τα πάντα στην κάμερά του.

Σε χαμηλή πτήση από την Άνδρο μέχρι τα Αντίψαρα.

Μεσοπέλαγα περιμένοντας την ομάδα ανεφοδιασμού.

Ανεφοδιασμός και στιγμιαία ξεκούραση στη μέση του πουθενά.

Κρύσταλλο τα νερά στην παραλία των Αντίψαρων.

Αγναντεύοντας τα Ψαρά.

Τελευταίος ανεφοδιασμός έξω από το Πλωμάρι.

Κοντά στα παράλια της Μυτιλήνης.

Το όνειρο έγινε πραγματικότητα και πλέον βρίσκομαι στο λιμάνι της Μυτιλήνης.

Η ώρα της συνέντευξης στα ΜΜΕ.

Η χαρά και η ικανοποίηση διαγράφεται στο πρόσωπό μου.

Χωρίς την ομάδα μου δεν είχα κατορθώσει να επιτύχω τον σκοπό μου.