Εξερευνώντας την λίμνη του Λάδωνα

Στο κέντρο της Γορτυνίας, σε υψόμετρο 400 και κάτι μέτρων αναβάτες των personal water craft εξερευνούν τα πανέμορφα φιόρδ, τις κοκκινόχρωμες παραλίες κι αποθανατίζουν το μαγευτικό τοπίο της περιοχής, ανοίγοντας νέους ορίζοντες στη χρήση των συγκεκριμένων σκαφών.

 

Κείμενο: Β. Μωραΐτης

Φωτ.: B.M., Έφη Μπενέκου

 

Τα personal water craft αποτελούν ένα ξεχωριστό είδος ταχύπλοου σκάφους, όπου λόγο της ιδιόμορφης σχεδίασής τους επιτρέπουν στον αναβάτη τους να κινηθεί σε μέρη, που είναι σχεδόν αδύνατο να προσεγγίσει κανείς με άλλο ταχύπλοο μέσο. Είναι εύκολο να τα σηκώσεις, αν βρεις εμπόδιο ή ακόμη και τα σύρεις για να αλλάξεις κατεύθυνση. Επιπλέον, μπορείς να κινηθείς σε πολύ αργή ταχύτητα σε ρηχά νερά εξετάζοντας την μορφολογία του πυθμένα. Η χώρα μας είναι πλούσια από πλευράς ομορφιάς και άφθονη σε ποικιλία όσον αφορά το θαλάσσιο τοπίο και την μορφολογία των ακτογραμμών της.. Κι ας μην ξεχνάμε, τα personal water craft δεν πλέουν μόνο στο αλμυρό νερό...

 

Με αυτό το σκεπτικό αποφασίσαμε  (ο πρωταθλητής Άκης Μαλούχος και ο υπογράφοντας) να ξεφύγουμε από τις συνηθισμένες περιηγήσεις, αφήνοντας τη θάλασσα και τις πίστες των αγώνων πίσω μας και πήραμε... τα βουνά. Στο στόχο μας τέθηκε η τεχνητή λίμνη του Λάδωνα, από μία από τις μεγαλύτερες λίμνες της Πελοποννήσου, που βρίσκεται στην ορεινή Αρκαδία, σε μία τοποθεσία όπου τα καταπράσινα βουνά που την περιβάλουν, σε συνδυασμό με τα νερά της λίμνης, έχουν δημιουργήσει ένα μαγευτικό τοπίο, με μικρά φιόρδ, κοκκινόχρωμες παραλίες και μοναχικούς όρμους. Η λίμνη του ομώνυμου ποταμού δημιουργήθηκε έπειτα από την κατασκευή του φράγματος, που χτίστηκε στα μέσα του 19ου αιώνα στη θέση Πήδημα. Κατά συνέπεια, δημιούργησε σε μία χαράδρα του βουνού Αφροδίσιου, την τεχνητή λίμνη του Λάδωνα, η οποία έχει μήκος 15.000χλμ. και καταλαμβάνει μία έκταση 6.000 στρεμμάτων. Οργανώσαμε κατά τέτοιο την αποστολή κι όλη την ομάδα ώστε να απολαύσουμε την περιοχή με τον καλύτερο τρόπο βάζοντας στο περιθώριο τα δυσάρεστα επακόλουθα.  

 

Έδρα μας η περιποιημένη πανσιόν Δρυάδες, επιλογή που αποφασίσαμε όχι μόνο για τον άπλετο χώρο του parking που διαθέτει –απαραίτητος για τα μεγάλα διπλά τρέιλερ που σέρναμε- αλλά επιπλέον για τις καλύτερες συστάσεις που είχαμε ήδη πάρει, όσον αφορά την άψογη εξυπηρέτησή των διαχειριστών του. Την επόμενη ημέρα αναχωρήσαμε από το Σταυροδρόμι, περάσαμε τα στενά δρομάκια του Τρόπαιου, και μπήκαμε στον ασφάλτινο, ιδιαίτερα στενό δρόμο που οδηγεί στη λίμνη του Λάδωνα. Η στάση ήταν απαραίτητη σε κάποιο κατηφορικό σημείο για να θαυμάσουμε «αφ υψηλού» το επιβλητικό φράγμα της λίμνης, που μας έδινε μία πρώτη γεύση από το τι επρόκειτο να δούμε στη συνέχεια. Τον καταυλισμό μας στήσαμε  σε μία παραλία, λίγο πριν από το χωριό Μουριά, η οποία πρόσφερε φυσική γλίστρα για τα τρέιλερ.

 

Έχοντας ήδη μελετήσει τη μορφολογία της λίμνης κατευθυνθήκαμε αρχικά προς τα βόρια ανατολικά, με προορισμό μία μικρή χερσόνησο. Εκεί κάναμε την πρώτη στάση για να θαυμάσουμε το μαγευτικό τοπίο της περιοχής. Τα καταπράσινα βουνά χαρίζουν ένα ξεχωριστό χρώμα στα νερά της λίμνης, μέσα στα οποία καθρεφτίζονται τα βουνά,  ο ουρανός, τα σύννεφα και ο ήλιος να διαγράφονται σ’αυτά, με τέτοιο τρόπο που αν φωτογραφίσεις το τοπίο δεν ξέρεις ποιο είναι το πάνω και πιο το κάτω. Δεν βιαστήκαμε να φύγουμε από το συγκεκριμένο σημείο, μιας η ομορφιά του τοπίου μας είχε κυριεύσει. Στη συνέχεια αφού απολαύσαμε τα δροσερά νερά της λίμνης, επιβιβαστήκαμε στα personal water craft, με στόχο να βάλουμε πλώρη για το νησάκι της λίμνης που βρίσκεται σχεδόν λίγο πριν από το μέσον της ολικής διαδρομής.

 

Στη διαδρομή θαυμάσαμε τα μικρά φιόρδ που έχουν σχηματιστεί μέσα στη λίμνη, απόμερες παραλίες με ψιλό κοκκινόχωμα ενώ τα καταπράσινα έλατα φθάνουν σχεδόν μέχρι της όχθες της λίμνης. Σε αρκετές από αυτές είχαν στήσει τον εξοπλισμό τους οργανωμένοι ψαράδες, ντόπιοι μερικοί από αυτούς αλλά και κάποιοι ξένοι, πιο συγκεκριμένα την Αυστρία και τη Ρωσία. Μάλιστα, την ώρα που τους χαζεύαμε είχαν πιάσει κάτι καλό, ένα κόκκινο ψάρι, σεβαστών διαστάσεων (60-80πόντων), το οποίο όπως μας περιέγραψαν, είναι ιδιαίτερα καλό για σούπα.

 

Αφήσαμε τους ψαράδες και κατευθυνθήκαμε προς το μικρό νησάκι. Αφού διαγράψαμε το γύρο του για να βρούμε τον κατάλληλο χώρο αποβίβασης, καταλήξαμε στη βορινή πλευρά του, σε ένα σημείο όπου υπήρχαν τα χαλάσματα μιας κατοικίας. Οι πέτρες ήταν καλυμμένες από ένα είδος μαλακών βρύων, με αποτέλεσμα να παρκάρουμε με ασφάλεια τα μονοθέσια σκάφη μας. Η ώρα ήταν κατάλληλη για κάποια αναψυκτικά και δροσερό νερό μιας και ο ήλιος είχε ήδη αρχίσει να μας βαράει. Μερικές βουτιές ήταν αρκετές για να μας δροσίσουν μιας και το μαστίγωμα του ήλιου ήταν ανελέητο. Οι υπόλοιποι βρήκαν την ευκαιρία να οδηγήσουν τα σκάφη στις συνθήκες του γλυκού νερού και να πάρουν μία γεύση από την πρωτόγνωρη συμπεριφορά των σκαφών κάτω από αυτές τις συνθήκες.

 

Στην συνέχεια προχωρήσαμε ανατολικά φθάνοντας σε ένα από τα λιγοστά οικοδομήματα που έχουν διασωθεί σε πολύ κατάσταση αν αναλογιστεί κανείς τις υγρές συνθήκες που επικρατούν, καθ’όλη τη διάρκεια του χρόνου. Σύμφωνα με τους ντόπιους, η λίμνη φιλοξενεί στο πυθμένα της αρκετά σπίτια, έπειτα από την κατασκευή του φράγματος. Επιπλέον, υπάρχουν πολλοί κορμοί δένδρων που σε ορισμένες περιοχές των όχθων, φθάνουν μόλις μισό μέτρο κάτω από την επιφάνεια του νερού. Συνεπώς, οι επισκέπτες θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί κατά την κολύμβηση και να αποφεύγουν τις βουτιές στα σημεία με την περιορισμένη ορατότητα. Τα ερείπια του ημιβυθισμένου σπιτιού δένουν με το δικό τους τρόπο με την ομορφιά της περιοχής, γεγονός που στάθηκε αφορμή για να το εξερευνήσουμε. Παίξαμε αρκετή ώρα στο μεγαλοπρεπές οικοδόμημα. Δεν διστάσαμε να βάλουμε να βάλουμε τα μονοθέσια μέσα σ’αυτό. Προσωπικά, θα το ήθελα στα πλαίσια της προετοιμασίας μου για τους Τελικούς του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος, που διεξάγονται σε λίμνη του εξωτερικού. Θα συνδύαζα σπίτι και προπονητήριο, δύο σε ένα. 

 

Έπειτα, προχωρήσαμε ανατολικά φθάνοντας σε μία μικρή παραλία στους πρόποδες του λόφου που είναι χτισμένο το μικρό χωριό Φτεριά. Σταματήσαμε σ’αυτή την τοποθεσία για να δούμε και να γευτούμε τα κρυστάλλινα νερά μιας πηγής για την οποία μας είχαν μιλήσει οι ντόπιοι. Πράγματι, ελαφρώς πιο υψηλά από την επιφάνεια του νερού τη λίμνης αναβλύζει μέσα από το έδαφος, πίσω από ένα μικρό δένδρο, κρύο νερό σε τέτοια θερμοκρασία που σε κάνει να πιστεύεις ότι προέρχεται από ψύκτη. Ήδη η κούρασή μου ήταν μεγάλη κατά συνέπεια ξάπλωσα στα κρυστάλλινα νερά της πηγής, γεγονός που τόνωσε τις δυνάμεις μου και μ’αναζωογόνησε ολοκληρωτικά.

 

Διασχίζοντας τον πιο στενό δίαυλο της λίμνης με κατεύθυνση προς τη σύγχρονη γέφυρα που ενώνει την βορινή με τη νότια πλευρά της λίμνης μαγεύεσαι από το ύψος των βράχων και την αλλαγή των χρωματισμών στο νερό. Στα απόκρημνα βράχια της βορινής πλευράς διαγράφεται η στάθμη του νερού των υδάτων που επικρατεί κατά του χειμερινούς μήνες. Πόλο έλξης για βουτιές αποτελούσαν οι όμορφοι βράχοι, ωστόσο καταφέραμε να αντισταθούμε στην πρόκλησή τους. Κι αυτό γιατί κάτω από το νερό παραμονεύουν πολλοί κορμοί δένδρων, στοιχείο που μπορεί να αποφέρει δυσάρεστες συνέπειες όταν η ορατότητα είναι περιορισμένη.

 

Κοντά στη συγκεκριμένη τοποθεσία βρίσκεται το περίφημο «Κυράς το γεφύρι», του οποίου η κατασκευή τοποθετείται στο 13ο μ.Χ. αιώνα. Χτίστηκε για να συνδέει το βόρειο τμήμα του τότε φράγκικου τιμαρίου της Κερπινής Γορτυνίας που αντιστοιχούσε στη Στρέζοβα με το νότιο τμήμα προς τη μεριά της Κερπίνης. Στο Γαλλικό Χρονικό του Μορέως (1265 μ.Χ.) αναφέρεται ότι παραχωρείται στη κυρά Μαργαρίτα του Πασσαβά από την οποία πήρε και το όνομά του. Ωστόσο, δεν σταθήκαμε ιδιαίτερα τυχεροί για να απολαύσουμε την κατασκευή και την αρχιτεκτονική του. Παρόλο ότι γίνεται ορατό κατά τους θερινούς μήνες όπου η στάθμη των νερών πέφτει αισθητά, φέτος παρέμεινε αθέατο. Συνεπώς, την επόμενη στάση μας κάναμε δίπλα στη σύγχρονη γέφυρα για να ανασυγκροτηθούμε και να θαυμάσουμε την μαγεία του τοπίου. Η πλωτή γέφυρα έχει παραμείνει παρόλο ότι δεν χρησιμοποιείται τα τελευταία χρόνια σύμφωνα με τις αναφορές των ντόπιων. Κάποια μέλη της αποστολής παρέμειναν σ’αυτό το σημείο για να ξεκουραστούν καθώς οι υπόλοιποι κατευθύνθηκαν προς τον ομώνυμο ποταμό.

 

Φθάνοντας προς την εκβολή του ποταμού Λάδωνα, διαπιστώσαμε ότι το βάθος των νερών του είχε πέσει σημαντικά, γι’αυτό το λόγο προχωρήσαμε μέχρι ένα συγκεκριμένο σημείο μιας και η διαύγεια των νερών ήταν περιορισμένη. Προς έκπληξή μας είδαμε δύο οπαδούς της Off-road οδήγησης οι οποίοι είχαν κολλήσει. Το ένα από τα δύο οχήματα είχε γλιστρήσει, απροειδοποίητα, στην καμουφλαρισμένη λάσπη (είχε στεγνή κρούστα στην επιφάνειά της) με αποτέλεσμα να καθίσει το όχημα πάνω στη σχάρα του με τους τροχούς χωρίς να μπορούν πρόσφυση, στην άκρη της όχθης. Ξαποστάζοντας, κάτω από μία ομπρέλα θαλάσσης οι δύο οδηγοί περίμεναν τον οδηγό ενός τρακτέρ από το γειτονικό χωριό.

 

Κατά την επιστροφή μας προς το καταυλισμό που είχαμε στήσει, κατευθυνθήκαμε προς το επιβλητικό φράγμα της λίμνης, το οποίο αποτελεί μέρος του υδροηλεκτρικού εργοστάσιου της ΔΕΗ που βρίσκεται κοντά στο χωριό Βούτση. Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1950 ενώ το συνολικό έργο αποπερατώθηκε έπειτα από πέντε χρόνια. Το μήκος του φθάνει τα 104μ., το ύψος του αγγίζει τα 55μ. και συγκεντρώνει 50.000.000 κυβικά μέτρα νερού. Πράγματι, η επιβλητική κατασκευή του σε γοητεύει ιδίως όταν το αντικρίσεις, πάνω από το δρόμο, κατηφορίζοντας προς τη λίμνη. Όταν πλησίασα προς αυτό, μ’έπιασε ένα δέος εφόσον ένιωθα από στιγμή σε στιγμή ότι επρόκειτο να με ρουφήξει. Συχνά το επισκέπτονται ειδικά συνεργία δυτών και το καθαρίζουν σε συγκεκριμένα σημεία.

 

Η επιστροφή στον καταυλισμό μας ήταν απαραίτητη μιας και ο καυτός πλέον ήλιος μαστίγωνε άγρια την επιδερμίδα μας και η ανάγκη για δροσιά και ξεκούραση τέθηκε σε προτεραιότητα. Η εμπειρία μας ήταν μοναδική και οι εικόνες που καταγράψαμε στη μνήμη μας απλά μοναδικές. Αναμφισβήτητα, η ομορφιά του τοπίου δεν υστερεί σε κανένα τομέα από τις λίμνες της βόρειας Ευρώπης,. Χωρίς αμφιβολία η λίμνη του Λάδωνα αποτελεί ένα ξεχωριστό διαμάντι της κεντρικής Πελοποννήσου που αξίζει να επισκεφτεί κανείς, οποιαδήποτε αποχή του χρόνο είτε με πλωτό μέσο είτε οδικώς. Η εμπειρία ήταν συναρπαστική για όλη τη ομάδα μας (Βασίλης, Έφη, Άκης, Πένυ, Θέμης, Γεωργία, Χρήστος και Ευγενία), που γοητευμένη από την ομορφιά της περιοχής δήλωσε ότι θα επανέρθει για περαιτέρω εξερεύνηση. Η επιτυχία της αποστολής επιτεύχθηκε χάρη στη συμβολή του καταστήματος Champions και του www.jetskiworld.gr, χωρίς να παραλείπεται φυσικά η βοήθεια του Θέμη. Πανέμορφος είναι εξίσου ο ποταμός Λάδωνας, πασίγνωστος από την αρχαιότητα οποίος μας έβαλε σε νέες ιδέες. Ευελπιστούμε να επισκεφτούμε ξανά την περιοχή και να εξερευνήσουμε τον ποταμό με διάφορους τρόπους και μέσα.